ahmed basyigit’in kişisel blog şeysi
KATEGORİ: Dost Kalemler
29 Eyl 2009
Geçti bir güz daha ömrümden, kışın karı yağmadı
Beklerken baharı senelerdir, geçecek güz kalmadı
Olsaydı saçları parmaklıkların, çoktan ağarırdı
Düştüm düşeli bu illete saymadığım şafak kalmadı
.
Duvarları nefsimden şu haneyi saray sandımdı
Fildişinden zindanmış meğer yıllar geçti salmadı
İçinde kaybettim kendimi, kimseler bulamadı
Baktılar her köşeye, saklanmadığım yer kalmadı
.
Anam, babam, kardeşim üç beş de dostum arkadaşımdı
Nedir bu halin dediler, bir vakit gözlerin çakırdı
Anlattım olmadı, sustum olmadı, dinlediler olmadı
Bu da geçer dediler, geçmeyen ızdırap kalmadı
.
Odanın birinde afyon buldum, tadı sanki baldı
Attım attım uyudum, bana başka içki haramdı
Ne zaman uyandım, her şey aynı tas aynı hamamdı
Artık bir dirhem afyona dahi tahmmülüm kalmadı
.
Geçti gitti gençliğim, geriye hiç bir şey kalmadı
Ne çok bekledim, artık bekleyecek bir şey kalmadı
Umudum çoktu, her geçen gün bir tanesi daha yandı
Şimdi bu hapishanede bir sigaralık nefesim kaldı
.
ASÖ
Buraya birşeyler yazmam gerek ama üşüngeç olduğumdan kısa bir zamanda yazmayı düşünmüyorum.
KALMADI için 1 Yorum
furkan
30 Eylül 2009 at 15:01
Nedir bu halin dediler, bir vakit gözlerin çakırdı
Anlattım olmadı, sustum olmadı, dinlediler olmadı…
Bu kısım hoşuma gitti.
Ama kardeşim boşuna yıkma kendini senin gözlerin eskiden de çakır değildi